KRAJE

W wiosce Musho załatwiamy transport plecaków

Ruszamy w stronę Huascaran, góry rozmiarem przypominającej kolosy z Himalajów

Rozbijamy namioty koło schroniska "Don Bosco Huascaran" na wysokości 4670m

Gotujemy kolację. To nasza zimna ale piękna "Restauracja pod gwiazdami"

Następnego dnia kontynuujemy podejście po skałach w stronę lodowca

Peruwianka Janet szła tylko do obozu na lodowcu, a Stefan i ja na sam szczyt

Przed wejściem na lodowiec przebieramy się i ubieramy raki

Pierwsze kroki na lodowcu. Wysokość daje się już we znaki!

Na lodowiec wchodzą tragarze wynajęci przez dużą, niemiecką ekspedycję

Tragarze nie mają lekkiej pracy, ale są bardzo wytrzymali i dobrze zaklimatyzowani

Słońce niemiłosiernie praży a przed nami bardzo długie i męczące podejście

W 1970r w wyniku trzęsienia ziemi oberwała się północna ściana góry. Lawina lodu i skał zasypała 20tys osób

Obóz na wysokości 5200m. Nadciągnęły chmury i zrobiło się bardzo zimno

Wyruszyliśmy o 22.00. Tutaj przechodzę po lodowym "mostku" nad wielką szczeliną

O 11 rano Stefan i ja stanęliśmy na szczycie Huascaran Sur 6768m, najwyższej góry Peru

Widok ze szczytu na północ, w stronę Alpamayo. Wiatr, który dokuczał nocą kompletnie ustał

Rozpoczynamy długie zejście. Ogromne zmęczenie łatwo może spowodować wypadek

Kiedy szliśmy pod górę, wszystko było ukryte w ciemnościach

Jeden ze stromych odcinków

Stefan przeskakuje szczelinę, do której w nocy wpadła moja latarka ($90). Nie udało się jej odszukać

Seraki piętrzą się nad naszymi głowami. Potężna góra, potężny lodowiec!

Kontynuujemy zejście po lodowcu. Huascaran jest najwyższą górą strefy tropikalnej Ziemi

Do namiotów dotarliśmy o 18.00, po 20 godzinach wzmożonego wysiłku

Znów w Musho. Życie mieszkańców biegnie swoim odwiecznym, niezakłóconym rytmem